แล้วเธอเชื่อด้วยเหรอ
มากกว่าที่เชื่อฉัน
แบบนี้นี่เอง
ฉันทำไปเพื่อเธอ
ฉันอธิบายทุกอย่างได้
ชเวจุนอู
นายทำไปทำไม
นายก็รู้ว่ายังไงความจริงก็ต้องปรากฏในที่สุด
นายไม่คิดเหรอว่า ซูบินจะคิดว่านายเป็นคนยังไง
นายคิดว่าทำไมซูบินถึงต้องสับสน เพราะข้อความนั้นด้วย
เพราะเธอไม่ไว้ใจนายไง
ความจริงที่ว่านายเป็นตัวปัญหา ที่โดนบังคับย้ายมา...
ติดอยู่ในใจเธอเสมอ
รู้ได้แล้วว่าตัวเองควรอยู่ที่ไหน
ซูบินไม่ใช่คนที่จู่ๆ นายจะมาชอบได้
นายไม่รู้สึก...
ผิดต่อซูบินเลยเหรอ
นายทำให้คนที่นายชอบเสียใจ
ไม่ใช่ว่าซูบิน...
คือคนคนเดียวที่นายเปิดใจให้ด้วยเหรอ
นายทำแบบนั้นกับเธอได้ยังไง
หุบปาก
หุบปากไปเลย ชเวจุนอู
นายจะไปรู้อะไร
นายจะไปรู้อะไรวะ!
ยัยโง่
เธอน่าจะไว้ใจเขา
โอเจ
รู้มั้ยว่าบ้านจุนอูอยู่ที่ไหน
แล้วถ้า...
แล้วถ้าเขาถามว่าฉันมาที่นี่ทำไมล่ะ
ไม่
- ชเวจุน... - จุนอู
ทำอะไรอยู่ข้างบนนั่น
ครับ แม่
- เดี๋ยวผมถือให้ - เอานี่
ทำไมซื้อของเยอะจังครับ
แม่ต้องทำเครื่องเคียงสำหรับวันพรุ่งนี้
สำหรับร้านอาหารเหรอ
ทำไมแม่ต้องทำเครื่องเคียงเองด้วยครับ
แม่เรียนเคล็ดลับทำอาหารมา
เชฟให้การบ้านแม่มาทำ
แม่ควรฝึกทำอาหาร ระหว่างที่ร้านปิดปรับปรุง
จุนอู
มีเรื่องอะไรหรือเปล่า
ทำไมหน้าเศร้าจัง
ไม่มีอะไรครับ
อย่าโกหกน่า
หน้าลูกบอกทุกอย่างเลย
"ผมมีวันที่โคตรแย่เลย"
"อย่ากวนใจผม"
ไม่ใช่สักหน่อย
เข้าบ้านกัน
ลูกอยู่บ้านชานยอลเหรอ
นี่กี่โมงกี่ยามแล้ว
รีบกลับบ้านเลย
ชเวจุนอู...
ฉันขอโทษที่ไม่ไว้ใจนาย
ความผิดของฉันเอง
ที่ทำให้เธอไว้ใจไม่ได้
ไม่ใช่เลย
ฉันน่าจะถามนายก่อน
แต่ก็ไม่ได้ถาม
เพราะ...
ฉันมาคิดๆ ดูแล้ว...
คนอย่างฉันมันไม่คู่ควร...
กับเธอ
[คนอย่างฉันมันไม่คู่ควร กับเธอ]
เธอโอเคมั้ย
แล้วนายล่ะ
ฉันคงต้องใช้เวลาสักพัก
เธอเข้าใจใช่มั้ย
อย่านานนักนะ
ฉันขอโทษ
พลังงานกลของวัตถุที่เคลื่อนที่จะคงที่
ตามกฎทรงพลังงาน
พวกเธอชอบรถไฟเหาะใช่มั้ย
- ครับ - ค่ะ
รถไฟเหาะเป็นสิ่งที่แสดงกฎนั้นได้ดีที่สุด
ในเรื่องการเปลี่ยนแปลง พลังงานจลน์และพลังงานศักย์
แม้ว่ารถไฟเหาะจะไม่มีเครื่องยนต์
มันสามารถเคลื่อนขึ้นลงรางรถไฟได้
- แสดงให้เห็นว่าพลังเปลี่ยนไปยังไง - พวกเขาเป็นอะไรไป
- จากแบบหนึ่งไปเป็นอีกแบบ - ไม่รู้เลย
เมื่อรถไฟเหาะเคลื่อนที่จากที่สูงไปที่ต่ำ...
พลังงานศักย์จะลดลง ในขณะที่พลังงานจลน์เพิ่มขึ้น
มาดูกันนะ
"วัตถุอยู่กับที่น้ำหนัก 10 กิโลอยู่บนพื้นนั้น..."
ซูบิน
ทำไมเธอไม่โกรธฉัน
เธอรู้...
ว่าฉันโกหกเธอ
โกรธนายตอนนี้ ก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้
ตอนนี้...
ฉันพยายามจะเข้าใจให้ได้มากที่สุด
โดยการลองสมมติ...
ว่าถ้าฉันเป็นเจ้าหนูฮวียองเพื่อนเก่าจะเป็นยังไง
"เขาคงมีเหตุผลของเขา"
นั่นคือสิ่งที่ฉันบอกตัวเอง
ซูบิน
ฮวียอง
ขอสักครั้ง...
ฉันอยากให้นายคิดอย่างถี่ถ้วน
ว่าจริงๆ แล้วนายรู้สึกยังไงกับฉัน
ความรู้สึกที่แท้จริงของนาย
นายทำแบบนี้เพราะนายชอบฉันหรือเปล่า
หรือเป็นเพราะเหตุผลอย่างอื่น
ฉันคิดว่าจะตายเพราะอึดอัดแล้ว
พวกเธอเป็นอะไรกันเนี่ย
นั่นสิ
เกิดอะไรขึ้น
เราแค่...
ตัดสินใจว่าจะกลับไปเป็นเพื่อนกัน
จริงเหรอ
ก็เข้าใจได้อยู่นะ
การหลบหลีกจากสายตาสอดส่อง ของแม่เธอเป็นเรื่องยาก
การอยู่ห่างๆ กันก่อนน่าจะดีกว่านะ เพื่อตัวชเวจุนอูเอง
โซเย ยังไม่คืนดีกับกีแทอีกเหรอ
จะให้อภัยเขาได้ยังไง
อีกีแทเลือกมิตรภาพมาก่อนความรัก
แฟนอะไร เพื่อนอะไร
เขาแค่อุทิศตนทำหน้าที่
หน้าที่ของเขาคือเป็นคนใช้มาฮวียอง
พวกเธอเป็นบ้าอะไรกัน
นี่ขับไล่ฉันอย่างเปิดเผยเลยเหรอ
เธอเพิ่งรู้ตัวเหรอ
เราตามหาเธอแล้ว แต่ไม่เจอเลย
เธอกับจุนอูเลิกกันแล้วใช่มั้ย
ใช่จริงๆ ด้วย
ให้ตายสิ ในที่สุดเราก็กำจัดนางได้
อร่อยจังเลย
มาฮวียองทำแบบนั้นเหรอ
ใช่
ไม่อยากจะเชื่อเลย
ไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ
ก็...
เป็นเรื่องเหลือเชื่อและเด็กอมมือมากๆ
แต่ฉันก็พอเข้าใจได้นะ
เขาคงเสียสติไปชั่วครู่นึง...
จองโอเจ
ฉันแค่จะบอกว่ามันมีความเป็นไปได้
ไปคุยกับซูบินเถอะ
ทำไมนายถึงต้องคิดมากวนไปวนมา...
ยูพิลซัง!
ยูพิลซัง เอาจริงดิ
บอกให้เลิกทำแบบนี้ไง
พิลซัง
จุนอูมันมีตาหลัง
นายควรหยุดได้แล้วนะ
พิลซัง
แทนที่จะมาแกล้งฉัน
นายไปคุยกับโรมีเถอะ
ไปสารภาพรักกับเธอซะ
นายคิดว่าฉันบ้าเหรอ
เธอได้ฆ่าฉันแน่
นายจะเลือกตายหรือได้คบกับเธอ
กล้าๆ หน่อย ต่อให้ต้องตายก็ตาม
โรมี
ฉันชอบเธอ
ฉันรู้ อย่าชอบฉัน
ฉันอยากคบกับเธอ
- ไม่ - อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธสิ
ลองกลับไปคิดดูก่อนก็ได้นะ ว่าจะให้ฉันเป็นแฟนเธอมั้ย
ได้โปรด
ไว้ค่อยบอกหลังทัศนศึกษาเสร็จก็ได้
พิลซังนี่น่าประทับใจชะมัด
เกิดอะไรขึ้นกับเขา
ชเวจุนอู ทำได้ดีมาก
"กล้าๆ หน่อย"
"ต่อให้ต้องตายก็ตาม"
นึกว่าหลุดออกมาจากละครซะอีก
นายก็พูดเวอร์ไป
ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลย
ฉันเป็นใครถึงกล้าไปให้คำปรึกษา
ทั้งๆ ที่ตัวเองยังไม่กล้าเลย
แล้วไงคะ
งั้นที่คุณโทรหาเขา ก็เพื่อจะหาข้อมูลเรื่องนี้เหรอ
คุณพยายามจะขุดคุ้ยอะไร
หมายเลขที่ท่านเรียกไม่ยังไม่เปิดให้บริการ
โปรดตรวจสอบหมายเลขแล้วโทรอีกครั้ง
ครูโอคะ มีคนมาหาคุณค่ะ
ผมเหรอ
ไงคะ
โอเคครับ
ฉันก็อยากเอามาคืนให้เร็วกว่านี้ แต่ฉันมีสัมภาษณ์งาน
อุตส่าห์มาถึงที่นี่ ทั้งๆ ที่ยุ่งอยู่แท้ๆ
ไม่ยุ่งหรอกค่ะ
งี้เอง
สัมภาษณ์คงไปได้สวยสินะ คุณดูมีความสุข
ฉันไม่ผ่านสัมภาษณ์น่ะค่ะ
ผมเสียใจด้วย
งั้น
ขอให้มีวันที่ดีนะคะ
- เดี๋ยวก่อนครับ คุณจีมิน - คะ
เมื่อวันก่อน
ค่ะ ฉันจับคุณขึ้นแท็กซี่ แล้วเอากระเป๋ามาคืนคุณวันนี้
ถ้าคุณอยากเลี้ยงข้าวฉัน
ฉันขอปฏิเสธ
งั้นแล้วถ้า...
"งั้นผมขอเลี้ยงชาคุณสักแก้วแทน" ไม่ล่ะ ขอบใจ
ฉันค่อนข้างยุ่งน่ะ
ขอให้มีวันที่ดีนะคะ
ผมไม่ได้จะพูดแบบนั้นสักหน่อย
อาหาร เครื่องดื่ม ชา...ไม่เกี่ยวอะไรเลย
"จริงๆ แล้วผมสนใจในตัวคุณ"
"ผมอยากชวนคุณไปเดต"
ถ้านั่นคือสิ่งที่คุณต้องการพูด ฉันคงต้องบอกให้พอก่อน
ไม่ใช่เรื่องนั้นเหมือนกัน
เมื่อวันก่อน คุณดูเศร้ามากๆ
ผมแค่อยากบอกให้คุณสู้ต่อไป
ทุกอย่างจะเรียบร้อยเอง
ขอบคุณที่เอากระเป๋ามาคืนผม ลาก่อนครับ
ไม่จำเป็นต้องเป็นวันนี้ก็ได้
แมลงปอ
เอาละ
ครูมีข่าวดีมากบอก
ไอเดียของรองหัวหน้าห้องพวกเรา ชเวจุนอู...
ได้รับเลือกให้เป็นอีเวนต์หลัก ของทัศนศึกษาของม. ห้า
ปรบมือให้เขาหน่อย
ทำไมเขาตื่นเต้นจัง
ใช่มะ
เอ่อ...
ไหนๆ เราก็พูดเรื่องนี้กัน มาตั้งใจเตรียมตัวกันเถอะ
เพื่อจะได้ชนะเกมและได้รางวัลที่หนึ่ง
รางวัลของที่หนึ่งคือเครื่องฟอกอากาศ
สู้ๆ กันนะ ทุกคน!
เขาคงอยากได้เครื่องฟอกอากาศมากๆ เลย
เขาทำฉันตกใจ
คิดไว้แล้วเชียว
เสื้อผ้าของพ่อ..
หายไปหมด
แม่จะเก็บเสื้อผ้าเก่าๆ ไปทำไม แม่ทิ้งไปหมดแล้ว
แต่ว่า มันต้องมีนะ
งั้นก็ไปซื้อสิ
หนูจะซื้อเสื้อผ้าที่มีความทรงจำของแม่ได้ยังไง
ให้ตายสิ
เดี๋ยวแม่หาให้ตอนกลับถึงบ้านนะ
ตอนเรียนก็ตั้งใจให้ได้แบบนี้บ้างนะ
ฮัลโหล
เธอวางสายใส่ฉันแล้ว ไม่อยากจะเชื่อเลย
- ใช่เสื้อผ้าสำหรับทัศนศึกษาหรือเปล่าคะ - ค่ะ
- ไอเดียนั้นเป็นของ... - บ้าเอ๊ย
สงสัยจังว่าใครเป็นคนคิด
ฉันแน่ใจว่าต้องเป็นเด็กที่ไม่สนใจเรื่องเรียน
คุณไม่ต้องลำบากก็ได้ค่ะ ฉันซื้ออะไรมากินก็ได้
คุณกินข้างนอกตลอดเวลา
ไหนๆ คุณก็ใช้มือไม่ได้...
ขอบคุณค่ะ
ฉันมั่นใจว่าสมัยสาวๆ คุณคงป็อบในหมู่หนุ่มๆ แน่เลย
ที่ไหนล่ะคะ
ฉันมีแฟนแค่คนเดียวเอง
พ่อของจุนอู เขาเป็นรักแรกของฉัน
อย่างนี้เอง จริงเหรอ
คุณได้คบกับใครหลังจากเลิกกันมั้ย
ฉันคบกับผู้ชายสองสามคน แต่ก็ไม่ได้ชอบพวกเขาเลย
ไม่มีใครเทียบพ่อของจูนอูได้
- ขอบคุณสำหรับอาหารนะคะ - ไม่เป็นไรค่ะ
แล้วลูกชายคุณจะทำยังไงเรื่องชุดทัศนศึกษา
เขามีเสื้อของพ่ออยู่
ฉันเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึกตัวนึง
เป็นของที่ระลึกเหรอ
นี่ชุดที่พ่อใส่ไปเดตแรกกับแม่
วันนั้นเขาดูเท่มากๆ เลย
ไม่ว่ายังไง พ่อแม่ก็คงรักกันใช่มั้ย
สมัยนั้น
ในตอนนั้น
แม่ ผมเข้าไปได้มั้ยครับ
เดี๋ยวนะลูก
มีอะไรเหรอ ลูก
อะไรนะ
ลูกต้องมาวุ่นวายเรื่องนั้นตอนนี้เหรอ
ซูบินเป็นคนจัดการเรื่องนี้ใช่มั้ย
ลูกเลยพยายามจะช่วยเธอ
เปล่าครับ
ผมเป็นหัวหน้าห้อง อย่างน้อยผมต้องช่วยเตรียมการบ้าง
ขึ้นไปอ่านหนังสือ
เดี๋ยวแม่จัดการให้
ถ้าพ่อรู้เรื่องจะทำยังไง
สวัสดีค่ะ คุณพัค
นี่ฉันเอง พัคกึมจา
คุณช่วยตัดสูทให้ฮวียองได้มั้ยคะ
เร็วเข้า ขึ้นไปบนห้อง
ค่ะ ดีเลย เอาแบบเรโทรนะคะ
- รอไม่ไหวแล้ว - ตื่นเต้นจังเลย
ใช่มั้ยล่ะ
ควอนดาฮิน นี่เธอจะไปฮันนีมูนเหรอ
แน่นอน
จริงๆ นะ อย่าเวอร์เกินเลย
โรมี วันนี้เธอดูสวยเลยนะ
อะไรอีกเนี่ย
จริงๆ นะ ทุกคนเป็นอะไรไป
ไง อรุณสวัสดิ์ ทุกคน
ทุกคนมาครบหรือยัง
หัวหน้า รองหัวหน้า นับจำนวนเพื่อนหน่อย
โอเค
ครูดูดีเลยนะ ครูโอ
เฮ้ย นั่นโจซังฮุนหรือเปล่า
นั่นสิ
เขาไม่ได้ไปสิงคโปร์เหรอ
ไง ทุกคน
ซังฮุน...
- เธอมาทำอะไรที่นี่ - สวัสดีครับ ครูโอ
ผมอยากไปทัศนศึกษาด้วย
ผมเลยกระโดดขึ้นเรือ แล้วรีบแจวมาจากสิงคโปร์
อะไรเนี่ย เกิดอะไรขึ้น
ไว้ผมจะเล่าให้ฟังทีหลังนะครับ
- เฮ้ย - ไง ทุกคน!
- โจซังฮุน - เฮ้ย!
โอเค ไปขึ้นรถกันเถอะ
อย่าขึ้นรถผิดคันล่ะ
โอเค นั่งตรงไหนดีเนี่ย
นั่งตรงนี้แล้วกัน
ไปซะ
พิลซัง
ตรงไหนก็นั่งไปเถอะ อย่าเยอะ
ไปเหอะ
จุนอู...
นั่งนี่ก็ได้นะ
ดูนังจิ้งจอกนั่นสิ
ฉันไปนั่งข้างหลังแล้วกัน
อะไรกันเนี่ย
นายสูญเสียความกลัวไปหมดแล้วเหรอ
ไปกันเถอะ
เร็วเข้า ไอ้เวร
กำลังไป
- เราจะไปกันเมื่อไหร่เนี่ย - ใกล้แล้วล่ะมั้ง
ดูนี่สิ โจซังฮุนไม่ได้ย้ายไปนี่หว่า
เขาไม่ได้ส่งเอกสารด้วยซ้ำ
- จริงเหรอ - เออ
นายพูดถูกด้วย
นายพูดถูกว่ะ
ตื่นเต้นจัง ตื่นเต้นจัง ตื่นเต้นจัง
- เออ - จัดมา!
ให้มันตื่นเต้นกว่านี้
- เออ - หิวจังเลย
ตื่นเต้นโคตรๆ เลย
ลุยกันเลย!
โทษทีครับ
หิวจังเลย
ฉันไม่ได้กินข้าวเช้า
ฉันเตรียมมา
จริงเหรอ ขอกินหน่อยสิ
น่ารักจังเลย
แบบนี้จะกินได้ยังไง
อะไรน่ะ
อะไรกันเนี่ย อะไรกันเนี่ย
อะไรกันวะ อะไรเนี่ย
จุนอู อะไรน่ะ ฉันอยากกินด้วย
โอเค เอานี่เลย
โรมี เอาไปชิ้นนึง
ฉันอยากกินด้วย
ทำไมดูเหมือนกันเลยล่ะ
ไหนดูหน่อยสิ
เหมือนกันเลย
อะไรกันเนี่ย
เหมือนกันเด๊ะ
เอานี่ไป
- นี่อะไรเหรอคะ - คนขับรถพาร์ตไทม์ของแม่ทำให้
ขอบคุณค่ะ
เอาไปแบ่งกับเพื่อนๆ ลูกนะ แม่ทำไว้เมื่อคืน
ผมไม่ได้กินข้าวปั้นฝีมือแม่มาสักพักแล้ว
ขอบคุณครับ
หัวหน้ารองหัวหน้า ดูแลเพื่อนๆ ในห้องด้วยนะ
- นายจัดการได้ใช่มั้ย - เออ
นั่นไง ตรงนั้น
อะไรเหรอ
โรมีกับฉันจะต้องค้างคืนที่นี่เหรอ
เอากระเป๋าไปด้วย
มาด้วยเหรอ
อย่าตื่นเต้นไป
ฉันไม่ได้มาเพราะสิ่งที่นายพูด
ไม่ต้องมายิ้มเลย ไอ้แสบ
วิวโคตรแจ๋มเลย
ดูนี่สิ
ตื่นเต้นอะไรนักหนา
นี่คิดจะเปลี่ยนชุดเช้าเย็นเลยเหรอ
ฉันใส่ได้ครบทุกชุดนะ
เอามากี่ชุด
คืนดีกันเถอะ
กีแทก็ทำตัวฝืนๆ เวลาอยู่ใกล้ๆ เธอ
กล้าพูดเนอะ
เราไม่ได้ทะเลาะกัน
คู่ฉันก็เหมือนกัน
นักเรียนมัธยมชอนบง มาที่ห้องประชุมใหญ่ด้วย
[ทัศนศึกษารร. มัธยมชอนบง] เริ่มได้!
♪ เต้นรำเริงร่า... ♪
♪ และหยุด ♪
ห้าคน!
- ห้าคน! - ห้าคน!
นี่! มานี่เร็ว!
เรารอดแล้ว
โอเค พวกเธอออกไป
แยกกัน
พร้อมมั้ย
เริ่ม!
♪ เต้นรำเริงร่า... ♪
♪ และหยุด ♪
สองคน!
คนที่ไม่มีคู่ ช่วยออกไปนอกวงด้วย
คนที่ไม่มีคู่ ออกจากเกมไปด้วย
เอาละ ทำได้ดีมาก
เหลือใครบ้าง
ไง
ดาฮิน
อยู่นี่เอง ฉันตามหาเธอซะทั่วเลย
จองโอเจ
ฉันขอหมวกนี้ได้มั้ย
เข้ากับสไตล์ฉันเลย
นี่
ทำไมเธอถึงอ๋อยผู้ชายไปทั่วเลย
อะไรนะ
ดาฮิน
เอามานี่นะ
เธอตบฉันเหรอ
เปล่า ฉันแค่พยายามถอดหมวกออก
เฮ้ย ฮวังโรมี
อีนี่!
- พวกเธอ! - ปล่อยฉันนะ!
เป็นอะไรกัน มีเรื่องอะไร
- นี่! - ปล่อยนะ!
- โรมี! - ปล่อยฉันนะ!
หยุดนะ!
หลีกทางไป!
เฮ้ย พอได้แล้ว
- เฮ้! - หยุด!
หยุดนะ พอกันก่อน!
- มานี่เลย! - ตีฉันแทน
นี่ หยุดนะ
- หยุดเถอะ! - เฮ้!
ไสหัวไป!
พวกเรา...
ไปกินข้าวกันเถอะ
ไม่ล่ะ
ดาฮิน เปิดประตูหน่อย
โอเจน่ะ
อย่าเปิด
ดาฮิน
ฉันรู้ว่าเธออยู่ในนั้น
ถ้าโอเจโดนจับได้ล่ะว่ามาที่หอหญิง
ดาฮิน
โอเจ เขยิบไปหน่อย
โซเย
ซูบิน
เราไปกินข้าวกันมั้ย
- เดี๋ยวฉันถือเองค่ะ - โอเค
พรุ่งนี้คุณไม่ต้องมานะคะ ฉันต้องไปทำงานที่ญี่ปุ่น
โอเคค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ
ซงฮี
มาที่นี่ทำไม
ผมรู้ว่าซูบินไปทัศนศึกษา
คนเราจะเย็นชาไร้อารมณ์อะไรได้ขนาดนี้
เธอช่างแตกต่างกับลูกสาวเธอ
โอ๊ย ลืมเลย
- สวัสดีค่ะ คุณนายยุน - สวัสดีจ้ะ
ฉันจะไม่หย่า ฉันไม่ยอมหย่า
ต้องให้ฉันบอกคุณอีกกี่ครั้ง
คุณควรรู้นะว่าช่วงนี้สำคัญ สำหรับซูบินแค่ไหน คุณบ้าเหรอ
ซูบินจะเข้าใจเอง
ผมต้องการจัดการเรื่องหย่าให้เสร็จตอนนี้
เพื่อที่ผมจะได้ย้ายไปอเมริกาในปีหน้า
ทำไมล่ะ คุณจะได้แต่งงานกับอีตัวนั่นเหรอ
ซงฮี
ช่วยเลิกทำตัวแบบนี้สักที
การเสแสร้งเป็นพ่อแม่ที่รักกันต่อหน้าซูบิน
และการทำเป็นเหมือนรักกันต่อหน้าคนอื่นๆ
ฉันเองก็เกลียดที่ต้องทำแบบนี้ คุณคิดว่าฉันอยากทำเหรอ
แต่ฉันจะไม่ยอมหย่า
ฉันจะไม่หย่าจนกว่าซูบินเข้ามหาลัย
เลิกใช้ซูบินเป็นข้ออ้างเถอะ
ทำไมคุณไม่ยอมให้เราหย่ากันไปให้จบๆ
อะไรนะ
คุณทำตัวเหมือนว่าดีเด่กว่าคนอื่นๆ มากมาย
เหมือนกับว่าคุณเจ๋งสุดๆ
ผมเหนื่อยหน่ายกับมันแล้ว
ขอร้องใครเหรอ คุณคิดว่าฉันยังชอบคุณเหรอ
คุณเรียนจบป. เอกด้วยเงินที่ฉันหา
และตอนนี้คุณก็ใช้ชีวิตสุขสบาย
ต้องเป็นคุณสิที่ต้อง...พระเจ้า ให้ตายสิ...
คุณนั่นแหละที่ต้องซื่อสัตย์ให้มากกว่านี้
ฉันเดาว่าการอาศัยอยู่กับผู้หญิง
ที่ฉลาดน้อยกว่าและเก่งน้อยกว่าฉัน เหมาะกับไลฟ์สไตล์แบบคุณนะ
ทำไมคุณไม่บอกเหตุผลตรงๆ ล่ะว่า ทิ้งกันไปทำไม
คุณจะถามทำไมถ้ารู้อยู่แล้ว
ตัดสินใจภายในอาทิตย์หน้านะ
ถ้าคุณไม่ทำ ผมจะฟ้องหย่า
เอาจริงเหรอ ทำไมเนี่ย
บ้าเอ๊ย!
คุณมาทำอะไรที่นี่
เข้าบ้านเถอะค่ะ แม่ซูบิน
ฉันไม่เป็นอะไร
ควอนดาฮิน
เธอเข้าใจผิดไป
ฉันไม่ได้สนใจโรมีเลย
แล้วทำไมเอาแต่จ้องเธอล่ะ
ฉันไม่ได้จ้องเขา
ส่วนเรื่องหมวกก่อนหน้านี้
โรมีเอาไปจากฉัน
เธอทำอะไรตามใจตัวเองตลอด
ฉันจริงจังนะ
ฉันไม่ได้สนใจผู้หญิงที่ไหนทั้งนั้น
เธอเป็นคนเดียวที่ฉันสนิทด้วย
จริงเหรอ
งั้นนายก็ชอบฉันที่สุดใช่มั้ย
- อะไรนะ - นายชอบฉันหรือเปล่า
ครูสอนพละมา
เกือบไปแล้ว
ดาฮิน
นายน่ารักจัง
ฉันรักนายนะ โอเจ
ฉันรู้ว่าฉันน่าสมเพชแค่ไหน
ฉันเอาแต่ตามฮวียองต้อยๆ ...
และทำทุกอย่างตามที่เขาต้องการ
ฉันหลงผิดคิดไปว่าฉันจะเป็นแบบเขาได้
กีแท
ฉันรู้ว่าฉันเป็นไอ้ขี้แพ้
ฉันเป็นไอ้ขี้แพ้ และฉันไม่มีสิทธิ์ชอบเธอ
แต่ยังไงฉันก็ยังชอบเธอ
ฉันชอบเธอจริงๆ
ฉันชอบเธอมากๆ โซเย
แต่ตอนที่เธอเย็นชาใส่ฉันแบบนี้...
ฉันทนไม่ได้ โซเย
ลุกขึ้นมา
บอกให้ลุกขึ้นมา
จากนี้ไปฉันจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง โซเย
เอาขนมและน้ำไปให้เพื่อนๆ ในห้องด้วย
- ห้องหนึ่ง ทางนี้ - เอาไปห้องละกล่อง
มาฮวียอง
นายผิดหวังที่ฉันกลับมาใช่มั้ย
ฉันไม่สน
ฉันรู้ว่านายสน
นายคงกลัวมากๆ สินะ
อะไรนะ
ฉันแค่ล้อเล่น
ฉันต้องขอบคุณพ่อนายเลย
เขาเลื่อนตำแหน่งให้พ่อฉัน...
แล้วยอมให้ฉันเรียนที่นี่ต่อ
พ่อพระอะไรขนาดนี้
ฉันจะตอบแทนบุญคุณเขายังไงดี
มาสนุกกันดีกว่า เพื่อน
ฉันตั้งตารอเลย
ไปกันเถอะ
นายมีความสุขแล้วใช่มั้ย
นายพอใจแล้วหรือยัง
นายจะพอใจมั้ยถ้านายเป็นฉัน
ซูบินยังทำใจไม่ได้เลย
ฮวียอง
เดี๋ยวฉันช่วยเอง
นายน่าจะเรียกฉันให้ไปช่วย
ไม่เป็นไร
เร็วเข้า
มาแล้ว
รีบๆ ย่างเนื้อเถอะ
เรามีบ้านฤดูร้อนที่ซานตาโมนิกา
ซานตาโมนิกาเหรอ เจ๋งเลย!
ทำให้ฉันนึกถึงปาร์ตี้บาร์บีคิว ที่เราจัดในสวนที่บ้านเลย
แล้วเธอเอาแต่โม้ ถึงเรื่องบ้านพักที่ซานตาโมนิกา
โดยไม่ช่วยทำอะไรเลยด้วยหรือเปล่า
นี่ ฮวังโรมี
เธอนี่มันขี้โกหกชัดๆ
เธอบอกว่าพ่อเป็นผอ. โรงพยาบาลแจยองเหรอ
เฮ้ย
มากับฉันนี่
พ่อเธอเป็นคนขับรถของผอ.
กล้าดียังไงถึงโกหกแบบนี้
เธอเกือบหลอกพวกแม่ๆ ทุกคนได้เหมือนกัน
ฉันว่าแล้ว
เธอมีข้ออ้างตลอดเวลาที่แม่มาไม่ได้
ที่แม่เธอเป็นศาสตราจารย์ ก็เป็นเรื่องโกหกใช่มั้ย
พิลซัง นี่เป็นโอกาสของนายแล้ว ไปตรงนั้นเร็ว
ทำไม
เขาไม่อยากทำให้โรมีขายหน้า
ซอจิน เธอมาทำอะไรที่นี่ เธอไม่ได้อยู่ห้องเรา
- ไว้ค่อยมาคุยกัน - ปล่อยฉันนะ
ตลกมั้ยล่ะ พ่อเธอไม่ได้เป็นหมอด้วยซ้ำ
นี่!
- พ่อเธอเป็นหมอนะ - อะไรนะ
ตอนที่แม่ฉันป่วยครั้งที่แล้ว พ่อของโรมีเป็นคนรักษาให้
กล้าดีมาหาใส่ร้ายได้ยังไง ทั้งๆ ที่ได้ยินข่าวลือไม่มีมูลมา
ควอนดาฮิน
ไม่ต้องมาช่วยฉัน
ใช่แล้ว พ่อฉันไม่ใช่ผอ. โรงพยาบาล
ฉันโกหกนิดหน่อย
เรื่องใหญ่ตรงไหน
ใครกันที่บอกว่าฉันหน้าตาดี และฉลาดเหมือนพ่อที่เป็นผอ. โรงพยาบาล
และบอกว่าอิจฉาฉันมากๆ กัน บอกมาสิ
ไม่ใช่เธอเหรอ
เธอไม่ควรโกหก
เธอก็ไม่ควรโง่โดนหลอก
โทษตัวเองสิที่เชื่อคำพูดฉัน
ฮวังโรมี!
อย่าตามฉันมา
ตื่นแล้วเหรอคะ
ทานข้าวต้มหน่อยนะคะ
วางไว้ตรงนั้นเลยค่ะ ไว้ฉันจะกินทีหลัง
- โอเคค่ะ - ขอบคุณค่ะ
งั้นฉันขอตัวกลับบ้านก่อนนะ
โอเค
คุณยอนอู
เอ่อ...
หลังจากวันนี้ คุณไม่ต้องทำงานให้ฉันอีกแล้วนะ
แต่แขนคุณยังไม่หายดีเลย
ฉันจะช่วยคุณอีกสองสามวัน หลังจากคุณกลับมาจากต่างประเทศ
ฉันนั่งแท็กซี่ได้
ฉันคงอายที่ฉันต้องเจอคุณ
พูดเรื่องอะไรกันคะเนี่ย
ทำแบบนั้นเถอะค่ะ
เอาละ กิจกรรมต่อไปก็คือ...
เกมพูดความจริง
มาเริ่มกันเลย!
เอ่อ...
ขอดูหน่อย
อีกีแท!
กีแท!
มานั่งนี่เลย
เร็วเข้า
พวกเธอจะถามอะไรเขาก็ได้นะ โอเคมั้ย
นายหายไปช่วงนึงก่อนมื้อเย็น
นายไปอยู่ไหนมา
ฉันไปคุยกับโซเยมา
คุยเรื่องอะไรกับโซเยเหรอ
ฉันทำผิดพลาดครั้งใหญ่ไป
นี่ นี่ นี่
ทำอะไรอยู่
มาสนุกกับเราสิ
ผมไม่เป็นอะไรครับ
มีอะไรก็เรียกผมได้นะครับ ผมช่วยได้
แน่ใจนะ
ครับ
จริงๆ แล้ว ครูต้องการตัวเธอตอนนี้เลย
พอไม่มีเธอแล้วน่าเบื่อมาก
ไม่ต้องไปสนใจมัน
ไปกันเถอะ
มาเล่นเกมบอกความจริงกันเถอะ
ช่วงเวลาที่ฉันอายที่สุดในชีวิตคือ...
ย้อนไปตอนประถม
ฉันฉี่รดกางเกงไปครั้งนึง
- ตอนชั้นไหน - ชั้นไหน
ตอนป. ห้า
- ป. ห้าเหรอ - จริงเหรอ
ไม่อยากเชื่อเลย
นายมีคนที่นายรักตอนนี้หรือเปล่า
- เฮ้ย - จริงๆ เลยนะ
เดี๋ยวก่อน นั่นไม่นับ
คำถามมีคำตอบอยู่แล้ว ไม่นับ
คำถามต่อไปเร็วเข้า
นายหลงรักคนที่ไม่ควรหลงรักหรือเปล่า
เปลี่ยนคนเถอะ พวก
ทำไมล่ะ ขอฟังคำตอบก่อน
ลืมไปได้เลย คนต่อไป
อยากรู้จังว่าใคร
มีอะไรเหรอ
ฮวังโรมี!
ฉันเล่นแทนก็ได้
ทำไมล่ะ กลับไปนั่งเลย
- นายแคร์ทำไม - นายทำอะไรน่ะ
- ก็ได้ - ฉันเล่นเอง
นายจะเล่น
พิลซัง ไปนั่งซะ
กลับไปนั่งที่เลย
พวกเธอทุกคนเห็นกันหมดแล้วใช่มั้ย
ที่ฉันต้องยอมรับว่าฉันเป็นยัยขี้โกหก
ฉันไม่สมควรเล่นเกมบอกความจริง
ฉันขอปฏิเสธ
- ดาฮิน - ฉันจะเลือกคนถัดไป
- คุณพระ - เกิดอะไรขึ้น
ยูซูบิน
ซูบิน!
ยูซูบิน!
เธอยังชอบชเวจุนอูอยู่หรือเปล่า
ตรงไปตรงมามาก น่าสนใจนะ
เธอชอบเขาหรือเปล่า
รีบๆ ตอบคำถามเร็ว
เอาละ ถ้างั้น
ไม่มีข้อยกเว้นใดๆ
ห้า...
- สี่! - สี่!
- สาม! - สาม!
- สอง! - สอง!
- หนึ่ง! - หนึ่ง!
โอ๊ย!
วันนี้ฉันกินเยอะไป
เธอนี่มันโรคจิตจริงๆ
หลังจากโดนแหกไปแบบนั้นแล้ว...
มุนชานยอล
ฉันได้ยินเธอนะ
ฉันจะไม่ปกป้องนางอีกแล้ว
ใครบอกให้ทำล่ะ
ไม่ต้องปกป้องฉันอีกหรอกนะ
พระเจ้า เธอจริงจังเหรอเนี่ย
อย่าน่า ไม่เอา
ออกกำลังกายขาไป
เธอนี่มันน่ารำคาญจัง ฉันไม่อยากทำแบบแล้ว
เจ็บท้องจัง
[ชเวจุนอู]
ซูบิน...
ฝันดีนะ
- ให้ตาย - เวรเอ๊ย
พิลซัง ไม่เอาน่า
- ไม่ใช่ฉันโว้ย - อย่าทำแบบนั้น
ใครทำกัน
มาเลย
- มาเลย! - นอนไปเถอะ
ไม่ใช่ฉันนะ!
พวกเธอนอนกันยัง
ทำไมเธอยังไม่นอน
น่าจะเป็นเพราะแปลกที่
ฉันก็นอนไม่หลับเหมือนกัน
ฉันจะเป็นบ้าอยู่แล้ว
โรมี เธอร้องไห้เหรอ
ร้องออกมาให้หมด
ฉันขอถอนคำพูดที่บอกว่าเธอโรคจิต
เธอยังพอมีจิตสำนึกอยู่บ้าง
ว่ามุนซอจินหรืออึนซอจิน หรือจะชื่ออะไรก็ตาม
[ทัศนศึกษารร. มัธยมชอนบง]
เอาละ!
สวัสดี ครูคือพิธีกรสำหรับงานคืนนี้
คนหน้าตาดีแห่งชอนบง
หนุ่มหล่อวัวตายควายล้มแห่งชอนบง
พอเถอะน่า
กระผม โอฮันคยอล สวัสดี ทุกคน
โอเค หัวหน้า รองหัวหน้า แจกแท่งไฟให้ทุกคนด้วย
โอเค การแสดงแรกของคืนนี้
ปรบมือต้อนรับเอสไลท์ขึ้นเวทีด้วย!
ปรบมือดังๆ !
มาข้างหน้าเลย
ยิ่งอยู่ข้างหน้ายิ่งสนุกนะ
ใครเป็นคนต่อไป
ฉันคิดว่าโกดงจะขึ้นร้องเป็นคนต่อไป
อะไรนะ โกดงร้องเพลงได้ด้วยเหรอ
เขาร้องได้ดีเลยนะ
เขาเคยเป็นเด็กเทรนมาก่อน
จริงอะ
โกดง นายเป็นคนถัดไปนะ เตรียมพร้อมด้วย
โอเค
ขอบคุณครับ
ปรบมือให้กับนัมซองอูด้วยครับ
โอเค คนต่อไป จากห้อง 3
เขาคือเด็กแสบของพวกเรา ยูพิลซัง
- ปรบมือเลย! - โกดงไม่ขึ้นแสดงเหรอ
เขาร่วมแสดงนาทีสุดท้ายหรือเปล่า
สวัสดีครับ ผมยูพิลซัง หนุ่มสุดหล่อ น่าปรารถนาที่สุดในชอนบง
หล่อจังเลย!
คืนนี้ผมจะมาแสดงการลอกเลียนแบบ
คนแรกเลย ผมจะเลียนแบบรองผอ.
โกดง ไปได้แล้ว
โอเค
นายกังวลเหรอ
เปล่า ไม่ใช่เลย
- ฉันคิดว่าฉันท้องเสีย - เอาละ ฉันจะร้องเพลงแล้วนะ
ท้องเสียเหรอ
เราจะทำยังไงดี นายขึ้นไปคนต่อไป
โกดง ฮึบไว้ก่อน
นายทำได้
- นายทำได้ - ฉันทำได้
ฉันทำได้
ฉันทำได้ ไม่ไหวแล้ว ฮึบไม่ได้แล้ว
ฉันคิดว่าไม่ไหวแล้ว ฉันทำได้
มันต้องพรวดออกมาตอนฉันร้องแน่
นายร้องเพลงได้ใช่มั้ย
นายร้องได้ใช่มั้ย หวังว่าจะร้องได้นะ
โชคดี
โกดง โกดง โกดง
โกดง!
โอเค การแสดงต่อไป...
คือโกดงครับ
เขาจะยึดเวทีแล้ว
- ปรบมือให้เขาดังๆ หน่อย! - ออกมาเลย โกดง!
ออกมาเลย!
- ออกมา! - ออกมาเร็ว!
- เร็วเข้า! - โกดง!
โกดง!
- โกดง เธอไม่พร้อมเหรอ - ทำไมเธอไม่ออกมา
โกดงออกมาแล้ว...
ทำไมชเวจุนอูถึงออกมา
- นั่นชเวจุนอู - ไม่ใช่โกดงนี่
- นั่นเธอเหรอ จุนอู - จุนอูนี่
- อะไรนะ - ชเวจุนอูเหรอ
เขามาแทนที่โกดง
ชเวจุนอูจะยึดเวทีแล้ว
- ปรบมือให้เขาหน่อย! - ปรบมือ! ปรบมือ!
ชเวจุนอู!
ทำไมฉันถึงเป็นคนที่กังวลเนี่ย
เต้นให้เราดูหน่อย!
เยี่ยมเลย!
โทษทีนะ! นายคนที่ใส่เสื้อตัดอ้อย...
นายโอเคหรือเปล่า
ไม่รู้สึกว่ามันผิดเหรอ...
ที่ใช้ชีวิตอย่างไม่มีตัวตน
ฉันชอบเธอ...
เหมือนกัน
[แดนซ์สุดเหวี่ยงในคืนเรโทร]
ยูพิลซัง...
มากับฉันหน่อย
ถ้าเธอยังไม่ได้ตัดสินใจ
ไว้เรียกฉันทีหลังก็ได้นะ
ไม่ ฉันจะบอกนายเลย
ยูพิลซัง
นายไม่ใช่สเปกฉัน
ไม่ใช่สเปกฉันเลยสักนิด
เพราะงั้นเลิกฝันได้แล้ว
ฉันต้องทำยังไง...
ฉันต้องทำยังไงเพื่อให้นายชอบฉัน
ฉันจะทุ่มเททำทุกอย่าง
ไม่ต้อง
ต่อให้นายพยายาม 10 20 หรือ 100 ปี...
ต่อให้เราเจอกันชาติหน้า
นายก็ไม่มีวันได้เป็นแฟนฉัน
ไปจีบคนอื่นเถอะ
กีแท
เราเลิกกันเถอะ
อะไรนะ
เราเลิกกันเถอะ
หมายความว่ายังไง
นาย...
ไม่มีทางเปลี่ยน
และฉันจะยิ่งเกลียดนาย
ฮวียอง
ขอสักครั้ง ฉันอยากให้นายคิดอย่างถี่ถ้วน...
ว่านายรู้สึกยังไงกับฉันกันแน่
ความรู้สึกจริงๆ ของนาย
นายทำแบบนี้เพราะนายชอบฉัน
หรือว่าเพราะเหตุผลอื่น
ฉันไม่สนว่าฉันรู้สึกยังไงกับเธอ
สิ่งที่สำคัญก็คือ...
ฉันจะไม่ยอมเสียอะไรไป
ให้กับชเวจุนอู
จุนอู
ฉันขอโทษ...
ที่ไม่เชื่อใจนาย
ฉันขอโทษ...
ที่ทำให้เธอเชื่อใจไม่ได้
อยู่ข้างๆ ฉันนะ
[สู้สุดใจ วัย 18]
พวกเธอสนุกกันใช่มั้ย ถึงเวลากลับบ้านแล้ว!
ไปกันเลยมั้ย
ฉันคิดถึงเธอทุกวันเลย
ฉันอยากรู้เรื่องเธอมากขึ้นเสมอ
ไม่ต้องห่วงเรื่องจุนอูนะ
เขาโอเคเลย
ฉันจะดูแลเขาเป็นอย่างดี
ตอนนี้ฉันโอเคแล้ว
ฉันมีความสุข
นายมีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง ตั้งแต่เราเริ่มคบกัน
ฉันเอาแต่มองกระจก
ฉันที่อยู่ในนั้น ดูตื่นเต้นมาก
โอ๋ โอ๋
ผมคิดว่าเราควรเอาซูบิน ออกจากกลุ่มติวส่วนตัว
- คุณนายพัค - คุณนายยุน คุณทำอะไรเนี่ย
แกไปทำอะไรให้ฮวียองไม่พอใจหรือเปล่า
ฉันขอให้ตัดเธอออกจากกลุ่ม
การอยู่ใกล้เธอมันมากเกินไปสำหรับฉัน
พวกนายมากันแล้ว
นี่เธอ...
สวัสดีครับ คุณป้า
ต่อให้เราเป็นเพื่อนกัน มันก็รู้สึกไม่ถูกต้อง
ทำไมนายไม่เข้าไปดื่มน้ำสักแก้วก่อนล่ะ
แม่ของฉันทำงานอยู่
นี่! เร็วเข้า!
มาตรงนี้!
บทบรรยายโดย ไอฟลิกซ์ ประเทศไทย